TRENING DLA ZAAWANSOWANYCH

 Świadectwo ukończenia kursu Open Water Diver, upoważniające do nurkowania na otwartych wodach, ogranicza amatorów tego sportu do poruszania się w wyznaczonym i kontrolowanym środowisku. Tego typu kwalifikacje dają w rzeczywistości nieco zawężony zakres działań. Zadaniem kursu nurkowania dla zaawansowanych jest poszerzenie wiedzy przyszłego nurka, jego umiejętności oraz doświadczenia, w celu ich praktycznego zastosowania na większym obszarze wodnym. Kurs ten uczy poprzez praktykę, pozwala kursantom na zaznajomienie się z technikami nurkowania nocą, w wodach o ograniczonej widoczności, na większych głębokościach i w niekorzystnych warunkach. Ponadto kurs ten jest także wprowadzeniem do nurkowania specjalistycznego, np. podwodnych poszukiwań czy ratownictwa. Kurs dla zaawansowanych dzieli się na trzy części, z których każda składa się z trzech etapów: a) samodzielnej nauki wiedzy teoretycznej; b) ćwiczeń umiejętności w nurkowaniu zaawansowanym; c) ich praktycznego zastosowania. Do przyjęcia na kurs potrzebne jest świadectwo ukończenia kursu pierwszego stopnia oraz co najmniej dziesięć potwierdzonych zejść pod wodę. Podczas pierwszej serii ćwiczeń pod wodą wykładowcy sprawdzają poziom podstawowych umiejętności kursantów. Zanim jednak to nastąpi, prowadzący może przeprowadzić serię ćwiczeń w basenie, aby upewnić się, czy wszyscy kursanci rozumieją terminologię, są obeznani z techniką oraz czy ich praktyczne umiejętności są wystarczające. Wiedza teoretyczna, którą oferuje kurs, dotyczy zapoznania się z prawami fizyki oraz naturalnymi prawami rządzącymi nurkowaniem. Niektóre omawiamy na kolejnych stronach. Wyporność: Uczniowie muszą przypomnieć sobie prawo Archimedesa, aby umieć określić wyporność w wodzie słodkiej i słonej dla ciał o różnej masie. W każdej chwili powinni być w stanie prawidłowo określić swoją wyporność.

Hydrotermika:

Tu uczniowie badają stosunek między właściwościami cieplnymi wody i powietrza oraz wpływ temperatury wody na ciało człowieka.

Hydrooptyka:

Przepływ światła pod wodą zakłócany jest przez szereg czynników, których nie spotykamy w powietrzu. Można do nich zaliczyć:

1) dyfuzję i rozproszenie światła;

2) zablokowanie światła na skutek mętności wody;

3) zróżnicowaną absorpcję fal świetlnych widma kolorów powodującą zmianę koloru i jego intensywności pod wodą;

4) refrakcję lub załamanie się promieni świetlnych pod wodą, powodujące powiększenie rozmiaru przedmiotów obserwowanych pod wodą.

Hydroakustyka:

Dźwięk przekazywany jest do ucha człowieka poprzez czynnik pośredniczący. Im czynnik ten ma większą gęstość, tym szybciej i skuteczniej dźwięk dotrze do ucha. Ponieważ woda ma osiemset razy większą gęstość od powietrza, jest ona dużo lepszym przekaźnikiem (czynnikiem pośredniczącym). Ma to ogromne znaczenie dla nurka, gdyż określenie, z jakiego kierunku dochodzi dźwięk pod wodą, jest niezwykle trudne. Dzieje się tak dlatego, ponieważ kierunek dźwięku określa się na podstawie różnicy czasu pomiędzy momentem, gdy dźwięk dotarł najpierw do jednego a następnie do drugiego ucha. Pod wodą proces docierania dźwięku z jednego ucha do drugiego jest prawie niezauważalny, więc bardzo trudne jest określenie kierunku, z którego dochodzi dźwięk. Powietrze, ciśnienie atmosferyczne oraz relacje między ciśnieniem a temperaturą: Po omówieniu każdego z tych działów zaawansowany nurek musi umieć obliczyć:

 -zanurzenie i ciśnienie absolutne dla każdej głębokości, w wodzie słodkiej i słonej,

 -ciśnienie częściowe gazu w mieszance gazów dla każdego ciśnienia absolutnego, stosunki między ciśnieniem, objętością i gęstością w gazach .